19 czerwca 53 roku Juche (1964) to historyczny dzień, w którym wielki przywódca Kim Jong Il rozpoczął pracę w Komitecie Centralnym Partii Pracy Korei.

W liczącej dziesięciolecia historii Jego kierownictwa nad budownictwem partyjnym wzmacniał On i rozwijał PPK, czyniąc ją partią-matką, która służy narodowi. Jego niezachwianą wiarą było to, że nie może spać spokojnie, dopóki życie ludzi w kraju nie stanie się najbardziej szczęśliwe i cywilizowane na świecie.

Pewnego dnia, w marcu 64 roku Juche (1975), Kim Jong Il otrzymał od Prezydenta Kim Il Sunga zadanie pokierowania budową w Pjongjangu i stworzył plan zbudowania w stolicy wielu wspaniałych i nowoczesnych ulic i budowli, miał on zostać zrealizowany w ciągu 15 lat. Było to po prawdzie wielkie przedsięwzięcie, można by powiedzieć – nie do pomyślenia. Jednak Jego determinacja równała się realizacji w praktyce i powstał wielki plan.

Mówiąc, że nie może przestać pracować choćby na chwilę, aby nie zatrzymała się lokomotywa rewolucji, Kim Jong Il pracował do późnej nocy – czasami w swoim biurze, a czasami na drodze inspekcji terenowych.

Ri Tok Jo, mieszkająca w dzielnicy Rangnang w Pjongjangu, powiedziała:

„Pewnego dnia, wracając z występów poza miastem, dotarłam do Pjongjangu dobrze po północy. Wyglądając z okna jadącego po ulicach stolicy autobusu, z zaskoczeniem dostrzegłam jasne światła palące się w budynku Komitetu Centralnego Partii. Ścisnęło mnie w gardle na myśl, że Kim Jong Il pracuje późną nocą, kiedy wszyscy ludzie śpią. Poczułam potrzebę pisania.”

 

Jasna jest Mleczna Droga pośród głębokiej nocy

Wszyscy ludzie w stolicy zapadli w sen

Ale okna Komitetu Centralnego Partii rzucają światło

Roztaczają jasny blask z mądrością

Och, światła roztaczają blask

 

Piosenka „Światła z Komitetu Centralnego Partii” od razu podbiła serca całego narodu.

Niegasnące światła w budynku Komitetu Centralnego Partii stały się źródłem szczęścia narodu i gwarancją świetlanej przyszłości kraju.

Dzięki szanownemu najwyższemu przywódcy Kim Jong Unowi, również dziś z okien budynku Komitetu Centralnego Partii pada jasne światło, budząc w narodzie wiarę i optymizm.